رباتهای انساننما یا روباتهایی که برای شبیهسازی شکل و عملکرد انسانها طراحی شدهاند، برای دههها موضوع جذابیت و فتنه بودهاند. برای دستیابی به این سطح از پیچیدگی، روباتهای انساننما به ترکیبی از حسگرها، الگوریتمها و تکنیکهای یادگیری ماشینی تکیه میکنند. حسگرهایی مانند دوربینها، حسگرهای لمسی و شتابسنجها اطلاعاتی در مورد محیط اطراف و حرکات خود در اختیار ربات میگذارند. سپس این اطلاعات به الگوریتم هایی وارد می شود که برای تجزیه و تحلیل داده ها و تصمیم گیری در مورد اقداماتی که باید انجام شود استفاده می شود. به عنوان مثال، ممکن است از یک الگوریتم برای تشخیص زمانی که یک ربات در شرف سقوط است استفاده شود و به طور خودکار یک اقدام اصلاحی را برای جلوگیری از سقوط آغاز کند.
ادامه مطلب